خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو هر چند صدری شه مجلسیز هستی نرستی در این محبسی
۲
بده وام جان گر وجوهیت هستدرآ مفلسانه اگر مفلسی
۳
غریبان برستند و تو حبس غمگه از بی‌کسی و گه از ناکسی
۴
در این راه بیراه اگر سابقیچو واگردد این کاروان واپسی
صفحهٔ ۱ از ۳