خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتماز دل صد پاره دامانی پر از گل داشتم
۲
از نسیم شوق هر مو داشت رقصی بر تنماز پریشانی دل جمعی چو سنبل داشتم
۳
خانه ام بی انتظار خانه پردازی نبودچشم دایم در ره سیلاب چون پل داشتم
۴
آرزو در سینه ام هرگز نشد مطلق عنانسد راهی دایم از تیغ تغافل داشتم
صفحهٔ ۱ از ۳