خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتممی زدم بر بخت خود پایی که بر می داشتم
۲
داشتم در عهد طفلی جانب دیوانگانمی زدم بر سینه هر سنگی که بر داشتم
۳
حلقه ای کم می شد از زنجیر مجنون مرادیده رغبت ز روی هر چه بر می داشتم
۴
زندگی را بیخودی برمن گوارا کرده استمی شدم دیوانه گر از خود خبر می داشتم
صفحهٔ ۱ از ۴