خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتمدست بر دل می نهادم دل اگر می داشتم
۲
می توانستم رگ خواب حریفان را گرفتگر زبان آهنین چون نیشتری می داشتم
۳
گوهر شهوار عبرت گر نمی آمد به دستاز بساط آفرینش من چه برمی داشتم
۴
حلقه بیرون در هرگز نمی شد چشم مندر حریم وصل اگر پاس نظر می داشتم
صفحهٔ ۱ از ۲