خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتممی‌کشیدم ناله از دل تا نفس می‌داشتم
۲
سود من در پله نقصان ز بی‌سرمایگی استمی‌شدم سیمرغ اگر بال مگس می‌داشتم
۳
صحبت همدرد زندانم را گلستان می‌کندهم‌نوایی کاش در کنج قفس می‌داشتم
۴
وحشت ذاتی گوارا کرد عزلت را به منمی‌شدم دیوانه گر الفت به کس می‌داشتم
صفحهٔ ۱ از ۴