خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتمدر بهشت نقد اینجا خانه‌ای می‌داشتم
۲
کرد تنهایی به من این خاکدان را دل‌نشینمی‌شدم آواره گر همخانه‌ای می‌داشتم
۳
می‌کشیدم قامت همچون خدنگش را به برچون کمان من هم اگر سر خانه‌ای می‌داشتم
۴
بی‌سرانجامی مرا دارد مسلمان اینچنینمی‌شدم کافر اگر بتخانه‌ای می‌داشتم
صفحهٔ ۱ از ۳