خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل گم گشته خود گر نشان می یافتمیوسف خود را میان کاروان می یافتم
۲
چشم من از نقش تا بر خامه نقاش بودبرگ عیش نوبهاران از خزان می یافتم
۳
می توانستم به گرد خود حصاری ساختنخاکساری همچو خود گردرجهان می یافتم
۴
رشته پرواز من تا در کف تسلیم بوددر قفس دایم حضور آشیان می یافتم
صفحهٔ ۱ از ۳