خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داده ام دست ارادت با حنای لای خمپای رفتن نیست از میخانه ام چون پای خم
۲
بیت معمور خرابات است یارب کم مبادتا قیامت خشتی از بنیاد پا بر جای خم
۳
همت ساقی دو چندانم شراب لعل دادگوهر عقلم اگر پامال شد در پای خم
۴
با بزرگان یک طرف افتادن از عقل است دورمحتسب بیجاکمر بسته است در ایذای خم
صفحهٔ ۱ از ۲