خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرمکز شراب تلخ گردد دیده پیمانه گرم
۲
برگ عیش ما بود چون لاله داغی از بهارمی توان کردن سرما را به یک پیمانه گرم
۳
ریزش ابر آورد در خنده ما را همچو برقصحبت ما می شود از گریه مستانه گرم
۴
در دل ما غنچه پیکان او گلگل شکفتشاد گردد میهمان باشد چو صاحبخانه گرم
صفحهٔ ۱ از ۳