خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشمجامه کعبه است دود آتش پرستان را به چشم
۲
بوی پیراهن غبار از دیده یعقوب بردبازگشتی هست حسن پاکدامان رابه چشم
۳
عمر جاویدان به چشمش سبزه خوابیده ای استهرکه آورده است آن سرو خرامان را به چشم
۴
از غبار کوی جانان دیده رغبت مپوشمردمی کن جای ده زنهار مهمان را به چشم
صفحهٔ ۱ از ۵