خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیغمان را دود دل ابر بهار آید به چشمسینه پرداغ عاشق لاله زار آید به چشم
۲
بی تامل کمتر از قطره است بحر بیکناربا تامل قطره بحر بیکنار آید به چشم
۳
عارفان زنده دل را بر سر دلمردگانطره زر تار چون شمع مزار آید به چشم
۴
بیجگر را هر سر خاری است تیغ آبدارپردلان را تیغ بی زنهار خارآید به چشم
صفحهٔ ۱ از ۳