خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیغ کوه همتم دامن ز صحرا می‌کشممی‌روم تا اوج استغنا، دگر وامی‌کشم
۲
دست از مشاطه در نازک‌ادایی برده‌امسایه از مژگان بر آن زلف چلیپا می‌کشم
۳
در قناعت از صدف کمتر چرا باشد کسیمی‌ربایم قطره‌ای و سر به دریا می‌کشم
۴
در پناه اهل عزلت می‌گریزم چند گاهپرده‌ای بر روی خود از بال عنقا می‌کشم
صفحهٔ ۱ از ۲