خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل چون سرمه خود میل آهی می کشمخویش را در گوشه چشم سیاهی می کشم
۲
از حجاب عشق صد زخم نمایان می خورمتا ز چشم شرمگین او نگاهی می کشم
۳
گرچه دارم چون گل از تخت سلیمان تکیه گاههمچنان خمیازه بر طرف کلاهی می کشم
۴
چون قفس مجموعه چاکی است سرتا پای منبس که دست انداز مژگان سیاهی می کشم
صفحهٔ ۱ از ۳