خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعماز ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم
۲
با من غم دیده نه دلدار می سازد نه دلمن هم از بیگانه، هم از آشنا بی طالعم
۳
سایه من گرچه می بخشد سعادت خلق راکار چون با قسمت افتد چون هما بی طالعم
۴
هرکه را از خاک بردارم، زندخاکم به چشمدر بساط آفرینش چون صبا بی طالعم
صفحهٔ ۱ از ۳