خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نه آن نقشم که هر ساعت نگینی خوش کنمچون نسیم خوش نشین هردم زمینی خوش کنم
۲
چون سویدا از جهان با گوشه دل قانعمنیستم تخمی که هر ساعت زمینی خوش کنم
۳
در دلم چون تیر این پهلو نشینان می خلنداز خدنگ او مگر پهلو نشینی خوش کنم
۴
هر کمان سست نبود در خور بازو مرامی کشم ناز بتان تا نازنینی خوش کنم
صفحهٔ ۱ از ۳