خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در ریاضِ آفرینش صد دل بی‌برگ رابا تهیدستی رعایت چون صنوبر می‌کنم
۲
بر دل من کلفتی از درد و داغ عشق نیستبستر و بالین ز آتش چون سمندر می‌کنم
۳
خوار می‌گردند دنیا دوستان در چشم منچون نظر صائب به دنیای محقر می‌کنم
۴
فقر را از حفظ آب رو توانگر می‌کنمنان خشک خود به آب زندگی تر می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۴