خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هممی زند حسن سبک پرواز بال و پربه هم
۲
خط ظالم کرد تسخیر لب میگون یارتا لب خمیازه ما کی رسد دیگربه هم
۳
خم به یک اندازه شد بازو دو ابروی توخوش قدر افتاده جنگ این دو زور آور به هم
۴
در نگاه اولین کار دو عالم ساختندمی دهند اکنون دو چشم مست او ساغر به هم
صفحهٔ ۱ از ۴