خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صنما خرگه توم که بسازی و برکنیقلمی‌ام به دست تو که تراشی و بشکنی
۲
منم آن شقه علم که گهم سرنگون کنیو گهی بر فراز کوه برآری و برزنی
۳
منم آن ذره هوا که در این نور روزنمسوی روزن از آن روم که تو بالای روزنی
۴
هله ذره مگو مرا چو جهان گیر خود مرادو جهان بی‌تو آفتاب کجا یافت روشنی
صفحهٔ ۱ از ۳