خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهمدر گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم
۲
گردم آبی درین بستان چو گلبن می خورماز برومندی عوض گلهای رنگین می دهم
۳
بوی خود چون گل چرا از بلبلان دارم دریغ؟من که بی منت سر خود را به گلچین می دهم
۴
هرچه از شبها به بیداری سر آید نعمت استمن نه از تن پروری تغییر بالین می دهم
صفحهٔ ۱ از ۳