خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایمهمچنان از حس سعی باغبان شرمنده ایم
۲
هر سر خاری به خون ما گواهی می دهدگرچه چون گل پیش هر خاری سپر افکنده ایم
۳
جای نیش تازه ای وا کرده ایم از شوق درددر بیابان طلب خاری گر از پا کنده ایم
۴
زین بیابان گرمتر از ما کسی نگذشته استما ز نقش پا چراغ مردم آینده ایم
صفحهٔ ۱ از ۲