خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایمخضر را در دام از موج سراب افکنده‌ایم
۲
با سیه‌مستان غفلت تازه رو برمی‌خوریمپیش پای سایه فرش آفتاب افکنده‌ایم
۳
دوربینان بر فراز کوه بیدارند و مادر ره سیل حوادث رخت خواب افکنده‌ایم
۴
چون سمندر غوطه در دریای آتش خورده‌ایمتا ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۳