خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایمتا ز روی شاهد معنی نقاب افکنده‌ایم
۲
هم‌خیالان را به همت دستگیری می‌کنیمنیست از غفلت اگر خود را به خواب افکنده‌ایم
۳
همره کاهل گرانی می‌برد از پای سعیسیل را در ره مکرر از شتاب افکنده‌ایم
۴
ما ز روشن گوهری از پله افتادگیسر چو شبنم در کنار آفتاب افکنده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۲