خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایمبار اول ما بر این آتش کباب افکنده‌ایم
۲
نیست چون شبنم و بال دامن گل خون ماما سر خود در کنار آفتاب افکنده‌ایم
۳
خار این صحرا به آب زندگی خود را رساندما همان چون موج لنگر در سراب افکنده‌ایم
۴
جلوه در پیراهن دریای وحدت می‌کنیمپرده از روی نفس تا چون حباب افکنده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۱