خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از شکست آرزو قند مکرر می خوریمبر لب خود خاک می مالیم و شکر می خوریم
۲
با سپهر تلخ سیما خنده رو بر می خوریمزهر اگر در جام ما ریزند شکر می خوریم
۳
از تو تا دوریم از ما دور می گردد حیاتبا تو چون بر می خوریم از زندگی برمی خوریم
۴
شیوه ما نیست از بیداد روگردان شدنسیلی دریا ز خلق خوش چو عنبر می خوریم
صفحهٔ ۱ از ۴