خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیمدلو خود خالی برون از چاه کنعان می کشیم
۲
منعمان گر پیش مهمان نعمت الوان کشندما به جای سفره خجلت پیش مهمان می کشیم
۳
از فشار قبر هرگز قسمت کفار نیستآنچه ما از تنگی صحرای امکان می کشیم
۴
دامن خاک است از خون عزیزان لاله زاراز رعونت ما همان بر خاک دامان می کشیم
صفحهٔ ۱ از ۲