خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم
۲
دامن ما از هوس پاک است چون آب روانما ز سرو قامت او با سراسر قانعیم
۳
نیست چون پروانه ما را چشم بر بوس و کنارما به روی گرم از آتش چون سمندر قانعیم
۴
موشکافی نیست همچون شانه کار دست ماما به بوی خوش از آن زلف معنبر قانعیم
صفحهٔ ۱ از ۶