خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم
۲
از بساط خاک برچینیم بزم عیش رابا مسیحا در سپهر چارمین ساغر زنیم
۳
بزم گل بازی فرو چینیم در گلزار قدسثابت و سیار را چون گل به یکدیگر زنیم
۴
در بساط آفرینش هر چه درد و داغ هستدسته بندیم و به رغبت همچو گل برسر زنیم
صفحهٔ ۱ از ۴