خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیمشیشه را سرو کنار چشمه کوثر کنیم
۲
چهره وحدت نهان در زیر زلف کثرت اسخواب آسایش مگر در شورش محشر کنیم
۳
تخم حرص ما ندارد ریشه در ریگ روانما به اشک تاک کشت خویشتن راتر کنیم
۴
بر قفس زورآوران مرغان باغ دیگرندما شکست بیضه را در کار بال و پر کنیم
صفحهٔ ۱ از ۴