خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیمجمله تن ناخن شویم و سینه پردازی کنیم
۲
نیست جای طعن اگر از خلق روگردان شدیمتا به کی در زنگبار آیینه پردازی کنیم
۳
تخته تعلیم ما کردند لوح خاک راحیف باشد عمر خود را صرف در بازی کنیم
۴
شیوه ما نیست با ناسازگاران ساختنخاک در چشم فلک هنگام ناسازی کنیم
صفحهٔ ۱ از ۲