خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیمزلف مشکین ترا از دور بویی می کنیم
۲
طاعت ما نیست غیراز شستن دست از جهانگر نماز از ما نمی آید وضویی می کنیم
۳
نیست غمخواری که بخشد خانه ما را صفاسینه را از آه گاهی رفت و رویی می کنیم
۴
تا رسد وقتی که باید بر زمین انداختنخرقه تن را به آب و نان رفویی می کنیم
صفحهٔ ۱ از ۳