خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابمبه از افتادگی این راه را منزل نمی یابم
۲
که گردانید از عالم ندانم روی دلها راکه از صاحبدلان عهد روی دل نمی یابم
۳
چه ساعت بود بند از پای من برداشت بیتابیکه چون ریگ روان می گردم و منزل نمی یابم
۴
ظهور حق ز باطل چشم من بسته است ای خود بینتو لیلی را نمی یابی و من محمل نمی یابم
صفحهٔ ۱ از ۴