خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردمز خاموشی گران چون گوهر سنجیده می گردم
۲
ز چشم شور آب زندگانی تلخ می گردداز آن چون خضر برگرد جهان پوشیده می گردم
۳
ز بس کاهیده ام از سرد مهریهای غمخوارانبا اندک روی گرمی موی آتش دیده می گردم
۴
نسیم مصر اگر در کلبه احزان من آیدزوحشت مضطرب چون شمع صرصر دیده می گردم
صفحهٔ ۱ از ۲