خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به پیغام زبانی از دهان یار خرسندمبه حرف و صوت از آن لبهای شکربار خرسندم
۲
کیم من تا خیال بوسه گرد خاطرم گرددبه شکر خنده‌ای زان مشرق گفتار خرسندم
۳
به شکر خنده گر شیرین نمی‌سازی دهانم رابه حرف تلخ از آن لبهای شکربار خرسندم
۴
ز گل رنگین نمی سازی اگر جیب و کنارم راز بی‌برگی به برگ سبز از آن گلزار خرسندم
صفحهٔ ۱ از ۴