خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمی خوردم غم دنیا اگر دیندار می بودممآل خویش می دیدم اگر بیدار می بودم
۲
گرفتم پرده از کار جهان، بی پرده گردیدمچنین رسوا نمی گشتم اگر ستار می بودم
۳
به روی نقطه دل باز می گردید اگر چشممبه گرد خویشتن در طوف چون پرگار می بودم
۴
زناهمواری خود می کشم از آسمان سختینمی خوردم ز سوهان زخم اگر هموار می بودم
صفحهٔ ۱ از ۲