خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ظاهر گرچه مهری بر لب خاموش خود دارمحباب آسا محیطی در ته سرپوش خود دارم
۲
ندارد اختیاری آسمان در سیر و دور خودکه این خمخانه را من بیقرار از جوش خود دارم
۳
نمی آساید از مشق کشاکش رشته جانماگرچه بحر را چون موج در آغوش خود دارم
۴
کنم با روی خندان تلخکامان را دهن شیریننیم زنبور تا از نیش پاس نوش خود دارم
صفحهٔ ۱ از ۲