خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به صورت گرچه بر رخسار مه رویان نظر دارمولی در عالم معنی نظر جای دگر دارم
۲
نباشد ننگ اگر عاجز کشی ارباب همت رابه آهی می توانم چرخ را از پیش بردارم
۳
ز مشت خاک آتشدست من دامن کشان مگذرکه چون خشت خم می فتنه ها در زیر سر دارم
۴
گره وا می کنم از کار مردم، دست شمشادمنه سروم کز رعونت دست دایم بر کمر دارم
صفحهٔ ۱ از ۲