خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حریفی کو که راه خانه خمار بردارمز مینا پنبه، مهر از مخزن اسرار بردارم
۲
شود بار دلم آن را که از دل بار بردارمنهد پا بر سرم از راه هر کس خار بردارم
۳
نماید مهر و کین یک جلوه در آیینه پاکمز لوح ساده ناز طوطی از زنگار بردارم
۴
سخن چون خط مشکین می تند گرد دهان اوچسان من دل از آن لبهای شکر بار بردارم
صفحهٔ ۱ از ۴