خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دم گرمی طمع از ناله های آتشین دارمکه مشکل عقده ها در پیش از آن چین جبین دارم
۲
مکن گستاخ سیر گلستانش ای تماشاییکه در هر رخنه دیوار آهی در کمین دارم
۳
دمی صد بار در اشک را بر چشم می مالمتهیدستم، چه سازم یادگار دل همین دارم
۴
ز من دارند ابر و برق، سوز و گریه را صائببه این بی حاصلی هر گوشه ای صد خوشه چین دارم
صفحهٔ ۱ از ۱