خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه چون دعا از دست خود یک کف زمین دارمز محتاجان به گرد خویش چندین خوشه چین دارم
۲
مرا بی همدمی مهرلب و بند زبان گشتهوگرنه ناله ها چون نی گره در آستین دارم
۳
به جای خوشه افشانم اگر خرمن به دامانشهمان از باددستی انفعال از خوشه چین دارم
۴
مرا خونگرمی منت ز کوری پیش می سوزدز میل توتیا در چشم میل آتشین دارم
صفحهٔ ۱ از ۳