خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازمز وصف زنده‌رودش خامه را رَطب‌اللّسان سازم
۲
نسیم‌آسا به گرد سر بگردم چارباغش رابه هر شاخی که بنشیند دل من آشیان سازم
۳
شود روشن دو چشمم از سواد سرمه‌خیز اوز مژگان زنده‌رودِ گریهٔ شادی روان سازم
۴
ز شکّر بشکنم خسرو‌صفت بازار شیرین رابه مُلک اصفهان شبدیز را آتش‌عنان سازم
صفحهٔ ۱ از ۳