خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزمز مهد غنچه چون گل با دل صد چاک بر خیزم
۲
نه سروم کز رعونت سبزه را در زیر پامانمچمن از خاک برخیزد چو من از خاک برخیزم
۳
مرا هر شمع چو پروانه از جا در نمی آردمگر از جا به ذوق شعله ادراک برخیزم
۴
مرا زافسردگی در تنگنای سنگ مردن بهکه چون آتش به امداد خس و خاشاک برخیزم
صفحهٔ ۱ از ۴