خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسمهمه از مار و من از مهره این مار می‌ترسم
۲
بلای مرغ زیرک دام زیر خاک می‌باشدز تار سبحه بیش از رشته زنار می‌ترسم
۳
از آن چون شبنم گل خواب در چشمم نمی‌گرددکه از چشم تماشایی بر این گلزار می‌ترسم
۴
به گرد چشم او گشتن چو مژگان آرزو دارمز خوی نازک آن نرگس بیمار می‌ترسم
صفحهٔ ۱ از ۳