خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسمز دشمن دیگران ترسند و من از خویش می ترسم
۲
نگاه موشکافان را نظر بر عاقبت باشدز نوش این جهان تلخ بیش از نیش می ترسم
۳
میانجی سنگ ره می گردد ارباب توکل رامن از رهبر درین وادی ز رهزن بیش می ترسم
۴
به عنوانی که می ترسند از رفتن گرانجانانمن از بودن درین زندان پر تشویش می ترسم
صفحهٔ ۱ از ۲