خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه تو نیم شب رسیدستیصبح عشاق را کلیدستی
۲
ناپدیدی چو جان در این عالمدر جهان دلم پدیدستی
۳
همه شب جان تو را شود قربانز آن که تو بامداد عیدستی
۴
ز آدمی چون پری رمیدم منتا ز من ای پری رمیدستی
صفحهٔ ۱ از ۲