خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشمز معنیهای رنگین باده پیمانه خویشم
۲
نیم پروانه تا برگرد شمع دیگران گردمکه من از شعله آواز خود پروانه خویشم
۳
حجاب از خوبی کردار گردیده است گفتارمبه خواب غفلت از شیرینی افسانه خویشم
۴
ز خلوت حلقه صحبت مرا بیرون نمی آردکه در هر جا که باشم چون کمان در خانه خویشم
صفحهٔ ۱ از ۳