خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرممکه چون خورشید تابان من به یک پیمانه سرگرمم
۲
به یک آتش چو داغ لاله می سوزم درین گلشننه هر شمعی تواند کرد چون پروانه سرگرمم
۳
شود از سنگباران ملامت تر دماغ منازین رطل گران چون مردم دیوانه سرگرمم
۴
نظر چون مردم بالغ نظر بر نو خطان دارمدرین مکتب نسازد ابجد طفلانه سرگرمم
صفحهٔ ۱ از ۲