خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانمجواب نامه ناخوانده ام جنگ است می دانم
۲
ز آه و ناله بیجا چرا خود را سبک سازم؟که تمکینش به کوه قاف همسنگ است می دانم
۳
نیم از دورباش خار و منع باغبان درهمکه با خونین دلان آن غنچه یکرنگ است می دانم
۴
چه دل در وعده شب در میان زلف او بندم؟مرا صبح امید آن خط شبرنگ است می دانم
صفحهٔ ۱ از ۳