خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکوه حسن را از دورباش ناز می دانمعیار عشق را از لرزش آواز می دانم
۲
از آن بر من شکست از مومیایی شد گواراترکه بی بال و پری را شهپر پرواز می دانم
۳
نمی گردد صدف از دیدن گوهر حجاب منقماش نغمه را از پرده های ساز می دانم
۴
من آن کبک ز جان سیرم شکارستان عالم راکه ماه عید خود را چنگل شهباز می دانم
صفحهٔ ۱ از ۳