خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بهاران دل دیوانه نگیرد آرامتا به چون گرم شود دانه نگیرد آرام
۲
مرکز از دایره غافل نتواند گردیدشمع استاده که پروانه نگیرد آرام
۳
از پریشان نظری حلقه هر در گرددچون نگین هر که به یک خانه نگیرد آرام
۴
تن زن ای ناصح پر گو که دل بازیگوشجز به هنگامه طفلانه نگیرد آرام
صفحهٔ ۱ از ۳