خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که از وسعت مشرب به فلک ساخته‌امپیش خوی تو مکرر سپر انداخته‌ام
۲
روی بر تافتن از من ز مسلمانی نیستمه که ابروی ترا قبله خود ساخته‌ام
۳
برگ سبزی به من از سرو تو هرگز نرسیدگرچه سرحلقه عشاق تو چون فاخته‌ام
۴
نفس گرم ازین بیش چه تاثیر کند؟جامه سرو ترا فاخته‌ای ساخته‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲